با سلام درود به همه دوستان گلم

امروز روز تولد پیوند دوستی شما با وبلاگ خودتون هست که یکساله میشه و از همه عزیزانی که با نظراتشون به من کمک کردن تا بتونم این وبلاگ رو تا به اینجا برسونم ممنونم و سپاسگزاری می کنم و امیدوارم سالیان سال بتونیم در کنارهم و با نظراتتون این وبلاگ رو بهتر و بهتر کنیم و با هم تولد چندین سالگی این وبلاگ رو جشن بگیریم.

 

سبد سبد عشق و دوستی نثارتان باد .    

                                   سبز باسید و بهاری

                                               تقدیم به همه عشق سپیدی ها

 

 

اینم کیک تولد یکسالگی وبلاگ نوش جان

 

پیدی ها

 

نوشته شده توسط soroosh در دوشنبه 5 اسفند1387 ساعت 12:15 PM موضوع |لینک ثابت

زن و دختر جوانی پیرمردی خسته و افسرده را کشان کشان نزد شیوانا آوردند و در حالی که با نفرت به پیرمرد خیره شده بودند از شیوانا خواستند تا سوالی را از جانب آنها از پیرمرد بپرسد!

شیوانا در حالی که سعی می کرد خشم و ناراحتی خود را از رفتارزشت دختر و زن با پیرمرد پنهان کند ، از زن قضیه را پرسید. زن گفت:" این مرد همسر من و پدر این دختر است. او بسیار زحمت کش است و برای تامین معاش ما به هر کاری دست می زند. از بس شب و روزکار می کند دستانی پینه بسته و سروصورتی زخمی و پشتی خمیده و قیافه ای نه چندان دلپسند پیدا کرده است. وقتی در بازار همراه ما راه می رود ما در هیکل و هیبت او هیچ چیزی برای افتخار کردن پیدا نمی کنیم و سعی می کنیم با فاصله از او حرکت کنیم. ای استاد بزرگ از طرف ما از این پیرمرد بپرسید ما به چه چیز او به عنوان پدر و همسر افتخار کنیم و چرا باید او را تحمل کنیم!؟"

شیوانا نفسی عمیق کشید و دوباره از زن و دختر پرسید:" این مرد اگر شکل و شمایلش چگونه بود شما به او افتخار می کردید!؟"

دخترک با خنده گفت:" من دوست دارم پدرم قوی هیکل و خوش تیپ و خوش لباس باشد و سروصورتی تمیز و جذاب داشته باشد و با بهترین لباس و زیباترین اسب و درشکه مرا در بازار همراهی کند."

زن نیز گفت:" من هم دوست داشتم همسرم جوان و سالم و تندرست و ثروتمند و با نفوذ باشد و هر چه از اموال دنیا بخواهم را در اختیار من قرار دهد. نه مثل این پیرمرد فرتوت و از کار افتاده فقط به اندازه بخور ونمیر برای ما درآمد بیاورد!؟به راستی این مرد کدام از این شرایط را دارد تا مایه افتخار ما شود؟ ای استاد از او بپرسید ما به چه چیز او افتخار کنیم!؟"

شیوانا آهی کشید و به سوی پیرمرد رفت و دستی به شانه اش زد و به او گفت:" آهای پیرمرد خسته و افسرده! اگر من جای تو بودم به این دختربی ادب  و مادر گستاخش می گفتم که اگر مردی جوان و قوی هیکل و خوش هیبت و توانگر بودم ، دیگر سراغ شما آدم های بی ادب و زشت طینت نمی آمدم و همنشین اشخاصی می شدم که در شان و مرتبه آن موقعیت من بودند!؟"

پیرمرد نگاه سنگینش را از روی زمین بلند کرد و در چشمان شفاف شیوانا خیره شد و با صدایی که آکنده از بغض گفت:" اگر این حرف را بزنم دلشان می شکند و ناراحت می شوند!! مرا از گفتن این جواب معاف دار و بگذار با سکوت خودم زخم زبان ها را به جان بخرم و شاهد ناراحتی آنها نباشم!"

پیرمرد این را گفت و از شیوانا و زن و دخترش جدا شد و به سمت منزل حرکت کرد.

 شیوانا آهی کشید ورو به زن ودختر کرد و گفت:" آنچه باید به آن افتخار کنید همین مهر و محبت این مرد است که با وجود همه زخم و زبان ها و دشنام ها لب به سکوت بسته تا مبادا غبار غم و اندوه بر چهره شما بنشیند. "

 

نوشته شده توسط soroosh در شنبه 3 اسفند1387 ساعت 10:32 AM موضوع مطالب بسیار جالب |لینک ثابت

نيمه شب آواره و بي حس و حال                                در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كرديم در خيال دل                                  به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يك دو سالي مي گذشت                              يك دو سال از عمررفت و بر نگشت

دل به ياد آورد اول بار را                                               خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را                                              آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازي مبهم و سر بسته بود                               چون من از تكرار او هم خسته بود

 آمد و هم آشيان شد با من او                                    همنشين و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او                          ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي                                     اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر                                 واي از آن عمري كه با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر                                        دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد                                           گفتگوها بين ما آغاز شد

 گفتمش در عشق پا بر جاست دل                                گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل                                   بي تو شام بي فرداست دل

 دل ز عشق روي تو حيران شده                                    در پي عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان                                        من تو را بس دوست مي دارم بدان

با تو شادي مي شود غم هاي من                                 با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده                                 دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده                                  عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش                                   طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                                      بهر كس جز او در اين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا نبود                                             همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي آفاق بود                                             در نجابت در نكويي طاق بود

 روزگار اما وفا با ما نداشت                                             طاقت خوشبختي ما را نداشت

 آخر اين قصه هجران بود و بس                                        حسرت و رنج فراوان بود و بس

يار ما را از جدايي غم نبود                                              در غمش مجنون و عاشق كم نبود

 بر سر پيمان خود محكم نبود                                          سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست                                        ساده هم آن عهد و پيمان را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست                                             رفت و با دلدار ديگر عهد بست

عاشقان را خوشدلي تقدير نيست                                    با چنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود و دم همدم شدم                                       باده نوش غصه ي او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم                                    ذره ذره آب گشتم كم شدم

عشق من از من گذشتي خوش گذر                                   بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

آخر اين يكبار از من بشنو پند                                             بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي چه سود                                        عشق ديرين گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آيد به رود                                                ماهي بيچاره اما مرده بود

 بعد از اين هم آشيانت هر كس است                                 باش با او ياد تو ما را بس است

 

نوشته شده توسط soroosh در شنبه 3 اسفند1387 ساعت 9:5 AM موضوع فراق |لینک ثابت