نيمه شب آواره و بي حس و حال                                در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كرديم در خيال دل                                  به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يك دو سالي مي گذشت                              يك دو سال از عمررفت و بر نگشت

دل به ياد آورد اول بار را                                               خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را                                              آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازي مبهم و سر بسته بود                               چون من از تكرار او هم خسته بود

 آمد و هم آشيان شد با من او                                    همنشين و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او                          ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي                                     اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر                                 واي از آن عمري كه با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر                                        دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد                                           گفتگوها بين ما آغاز شد

 گفتمش در عشق پا بر جاست دل                                گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل                                   بي تو شام بي فرداست دل

 دل ز عشق روي تو حيران شده                                    در پي عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان                                        من تو را بس دوست مي دارم بدان

با تو شادي مي شود غم هاي من                                 با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده                                 دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده                                  عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش                                   طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                                      بهر كس جز او در اين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا نبود                                             همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي آفاق بود                                             در نجابت در نكويي طاق بود

 روزگار اما وفا با ما نداشت                                             طاقت خوشبختي ما را نداشت

 آخر اين قصه هجران بود و بس                                        حسرت و رنج فراوان بود و بس

يار ما را از جدايي غم نبود                                              در غمش مجنون و عاشق كم نبود

 بر سر پيمان خود محكم نبود                                          سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست                                        ساده هم آن عهد و پيمان را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست                                             رفت و با دلدار ديگر عهد بست

عاشقان را خوشدلي تقدير نيست                                    با چنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود و دم همدم شدم                                       باده نوش غصه ي او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم                                    ذره ذره آب گشتم كم شدم

عشق من از من گذشتي خوش گذر                                   بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

آخر اين يكبار از من بشنو پند                                             بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي چه سود                                        عشق ديرين گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آيد به رود                                                ماهي بيچاره اما مرده بود

 بعد از اين هم آشيانت هر كس است                                 باش با او ياد تو ما را بس است

 

نوشته شده توسط soroosh در شنبه 3 اسفند1387 ساعت 9:5 AM موضوع فراق |لینک ثابت